Χρήστος Μάος: Ένας Κύπριος στο West End

Στα εφτά του χρόνια γράφτηκε σε μια σχολή χορού. Στα δεκαπέντε του άρχισε να ασχολείται με το μπαλέτο. Έξι μήνες μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στο Musical Theatre, ανήκει στο καστ του «West side story» που θα ξεκινήσει από το West End και θα περιοδεύσει στις μεγαλύτερες πόλεις της Αγγλίας!

Από την Άντρη Τσαβέλλα
Φωτογραφίες: Αντρέας Γεωργίου
* Ευχαριστούμε την Αντιγόνη Τασουρή για τη φιλοξενία στη σχολή της
κατά τη διάρκεια της συνέντευξης και φωτογράφησης.

 
Όλα ξεκίνησαν τυχαία
Στην ηλικία των εφτά χρονών, γράφτηκε με τους φίλους του σε μια σχολή χορού που άνοιξε στη γειτονιά του, απλώς για να απασχολείται ευχάριστα. Άρχισε να μαθαίνει ελληνικούς και κυπριακούς χορούς και στη συνέχεια και λάτιν. Μέχρι τότε κανένας άλλος από την οικογένειά του δεν είχε ασχοληθεί με το χορό. Ούτε όμως και για τον ίδιο ήταν κάτι ιδιαίτερο σε εκείνη την ηλικία, πέρα από μια ευκαιρία να βρεθεί με κορίτσια της ηλικίας του και να… φλερτάρει, εκμεταλλευόμενος μάλιστα, όπως λέει, τις φιγούρες των λάτιν χορών, που σε φέρνουν πιο κοντά με την ντάμα σου!

Πότε σοβάρεψαν τα πράγματα;
«Όταν έγινα δεκαπέντε χρονών, γνώρισα τη χορογράφο Αντιγόνη Τασουρή. Με πήρε στην ομάδα ‘Μορφή’ που εμφανιζόταν τότε στο ‘Ευχάριστο Σαββατόβραδο’. Με ρώτησε αν ήθελα να ασχοληθώ με άλλα είδη χορού, όπως το μπαλέτο, που απαιτεί ιδιαίτερη τεχνική, η οποία βοηθά το σώμα να μπει σε μια φόρμα και αναγκάζει τον χορευτή να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα αυτό που κάνει». Ο Χρήστος ομολογεί ότι ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση, επειδή μέχρι τότε δεν είχε σκεφτεί κάτι τέτοιο. Τελικά ακολούθησε την προτροπή της καλής του… νεράιδας, μιας και όπως διαφάνηκε στο τέλος, αυτό το ρόλο έπαιξε στη ζωή του η Αντιγόνη Τασουρή. Αν προσπερνούσε το κάλεσμά της να ενταχθεί στη ‘Μορφή’, ίσως να μάθαινε ακόμη… καλαματιανό και σάλσα και να μην επιδίωκε να θέσει τον πήχη πιο ψηλά!

Ο χορευτής είναι αθλητής
Ήταν κάτι απλό, όμως, για ένα αγόρι δεκαπέντε χρονών να κάνει στροφή και να ασχοληθεί με το μπαλέτο; Σε τέτοιες περιπτώσεις, συνήθως, διαδραματίζει ανασταλτικό ρόλο το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον, που έχει πεπαλαιωμένες αντιλήψεις του τύπου, «το μπαλέτο, δεν κάνει για τα αγόρια»… Ευτυχώς, ο Χρήστος δεν τους έδωσε σημασία, όπως ομολογεί.
Σήμερα, με την εμπειρία που απέκτησε, απαντά σε όσους επιμένουν να υποστηρίζουν ότι ο χορός είναι γυναικεία υπόθεση. «Αν προσέξεις τις κινήσεις μιας χορεύτριας κι ενός χορευτή στη σκηνή, θα διαπιστώσεις ότι δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους. Είναι πολύ διαφορετικός ο τρόπος που χορεύουν. Στη σχολή, τους άντρες μας αντιμετώπιζαν διαφορετικά. Μας ζητούσαν να κάνουμε διακόσιες κάμψεις, χίλιους κοιλιακούς, να τρέξουμε… Μας συμπεριφέρονται σαν αθλητές. Στις χορογραφίες μας έβαζαν να κάνουμε τούμπες και πιο δύσκολα πηδήματα από τις γυναίκες…

Ο χορός είναι πάθος, εξάρτηση!
Από τη στιγμή που άρχισε να ασχολείται με το χορό, ποτέ δεν διέκοψε. Ούτε για μια στιγμή δεν αναρωτήθηκε μήπως δεν βρίσκεται στο στοιχείο του. Μόνο όταν υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία περιόρισε τις προπονήσεις του στις δύο μέρες την εβδομάδα και αυτό αναγκαστικά. Πριν ακόμη καταταγεί, είχε πάρει την απόφασή του. Είχε επιλέξει πώς ήθελε το μέλλον του, γι’ αυτό είχε στείλει τις αιτήσεις του σε αναγνωρισμένες σχολές για να σπουδάσει χορό.
«Μια μέρα, ενώ βρισκόμασταν στην τάξη και κάναμε μάθημα, γυρνά η Αντιγόνη και μου λέει ‘Χρήστο, θέλω να πας στην Αγγλία’. Αυτό ήταν. Έπεσα κάτω. Η αρχική ιδέα ήταν να πάω για σπουδές στην Ελλάδα, επειδή δεν μιλούσα καθόλου αγγλικά. Καθίσαμε και το σκεφτήκαμε. Τελικά με έπεισε. Ό,τι έχω πετύχει, το οφείλω περισσότερο από όλους, στην Αντιγόνη».
Όχι μόνο φοίτησε στο SLP College στο Leeds, Musical Theatre, αλλά πήρε και υποτροφία ολοκληρώνοντας τις τριετείς σπουδές του με απόλυτη επιτυχία! Τελικά, ο χορός έγινε το απόλυτο πάθος για τον Χρήστο. «Όταν έφευγα για σπουδές, πήγαινα να μελετήσω κάτι που αγαπώ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών, κατάλαβα ότι ήμουν απόλυτα εξαρτημένος από αυτόν, ότι ο χορός είναι το πάθος μου».
Οι σπουδές τον ωρίμασαν. «Πήρα τόσα εφόδια, ώστε να μπορώ να βγω στη σκηνή και να κάνω τον θεατή να χορεύει μαζί μου κι ενώ κάθεται παρακολουθώντας μια παράσταση, να βγαίνει ο ρυθμός από μέσα του».

Στο καστ του «West side story»
Το καλοκαίρι βρέθηκε στην Κύπρο συμμετέχοντας στην παραγωγή «Άδωνης και Αφροδίτη» που παρουσιάζεται στο Κούριο, με σκηνοθέτη τον Νεοκλή Νεοκλέους και χορογράφο την Αντιγόνη Τασουρή.
Στα μέσα των παραστάσεων, θα αναγκαστεί να αποχωρήσει για να επιστρέψει στην Αγγλία, αφού πέρασε με επιτυχία την οντισιόν που θα τον ανεβάσει στη σκηνή του φημισμένου μιούζικαλ «West side story»! Τελειώνοντας τις σπουδές του έκανε πολλές οντισιόν, ίσως δέκα στο σύνολο. «Υπάρχει πολύς ανταγωνισμός στο εξωτερικό. Πολλοί χορευτές δοκιμάζονται για μεγάλες παραγωγές. Εκεί δεν μετρούν μόνο οι χορευτικές ικανότητες. Πας και δεν ξέρεις αν διαθέτεις αυτό που ζητούν. Μπορεί να ανεβάζουν μια παραγωγή, να έχουν ψηλές χορεύτριες και να θέλουν ψηλούς άντρες χορευτές, μπορεί να ψάχνουν ξανθούς χορευτές, μπορεί η παράσταση να απαιτεί χορευτές που να φαίνονται ξένοι, είναι πολλά τα στοιχεία που παίζουν ρόλο για να σε επιλέξουν, βάσει των απαιτήσεων μιας παράστασης…». Στο «West side story», ο Χρήστος υποδύεται έναν από τους ξένους.

Μετά τις σπουδές
Αν και βρίσκεται στο ξεκίνημά του, ξέρει πώς παίζεται το παιχνίδι. Φρόντισε από την αρχή να μάθει τους κανόνες. «Ξέρω πως όταν με απορρίψουν σε μια οντισιόν, αυτό δεν έγινε επειδή δεν είμαι καλός χορευτής. Έτσι, δεν πτοούμαι. Αντιθέτως, την επόμενη φορά προσπαθώ να αποδώσω καλύτερα».
Αισθάνεται όμως τυχερός, επειδή έξι μήνες μετά την αποφοίτησή του από τη σχολή, βρήκε επαγγελματική στέγη. Τον πρώτο καιρό δούλευε σε εστιατόρια, έκανε διανομή φυλλαδίων και τόσα άλλα για να κερδίσει χρήματα, αλλά δεν χρειάστηκε να το κάνει για πολύ, απλώς για λόγους επιβίωσης. Αρκετοί χορευτές, ψάχνονται για ένα-δύο χρόνια.
Συμμετείχε ήδη σε μια παράσταση με Τζαμαϊκανό καστ. Ήταν ένα θεατρικό έργο που παρουσιάστηκε για δύο μήνες και απαιτούσε συμμετοχή χορευτών. «Πήγα τυχαία στην οντισιόν, με πήρανε και πέρασα πολύ καλά. Ήταν η πρώτη μου δουλειά σε σχέση με το χορό, μετά τη σχολή».

Τιμητική διάκριση
Είναι ιδιαίτερα τιμητικό για ένα νεαρό Κύπριο χορευτή να συμπεριλαμβάνεται στο εικοσαμελές καστ του «West side story» και να έχει επιλεγεί μάλιστα, ανάμεσα από εκατοντάδες υποψήφιους. Η διαδικασία επιλογής των συντελεστών ενός μιούζικαλ είναι χρονοβόρα, επιβεβαιώνει ο Χρήστος. Δεν πας μια φορά και τελείωσε. «Την πρώτη φορά που πήγα, με δοκίμασαν στο χορό. Τη δεύτερη φορά με κάλεσαν για να παρουσιάσω ένα ρόλο και την τρίτη φορά με άκουσαν στο τραγούδι. Από τους δέκα ξένους, μόνο δύο έχουν και λόγια και τραγούδι. Συμμετέχω στο μιούζικαλ, μόνο ως χορευτής, αλλά μου αρκεί ότι κατάφερα να πιάσω μια θέση σε αυτή την παραγωγή. Δεν είμαι πλεονέκτης. Ξέρω πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα, γι’ αυτό και φώναζα σαν τρελός μόλις έλαβα το e-mail που με ενημέρωνε ότι έγινα δεκτός. Κατά τη διάρκεια της οντισιόν, ένιωσα ότι τα πήγαινα καλά και άφηνα καλές εντυπώσεις. Είχα αντιληφθεί ότι ο χορογράφος μου αφιέρωσε χρόνο, ώστε να αντιληφθώ και να παρουσιάσω σωστά τη χορογραφία».
Ο Χρήστος δηλώνει πανέτοιμος για το νέο του ξεκίνημα. Ρωτώ αν υπάρχει κάτι που να τον φοβίζει. «Όχι, τα δύσκολα, που ήταν η σχολή και κάναμε εξάσκηση δώδεκα ώρες την ημέρα και οι ακροάσεις που έπρεπε να αντιμετωπίσω τόσο κόσμο, πέρασαν! Τώρα ανήκω σε ένα καστ, σε μια ομάδα, χωρίς άγχος. Το συμβόλαιό μου έχει διάρκεια έντεκα μήνες, μέχρι τον Ιούλιο 2009 με περιθώριο ανανέωσης. Είμαι έτοιμος να δουλέψω και να κουραστώ!».

Το μέλλον
Τα όνειρά του απ’ εδώ και πέρα πού θα τον οδηγήσουν; Στο άμεσο μέλλον, σίγουρα σε αρκετά μέρη της Αγγλίας, όπου θα παρουσιαστεί το «West side story» που θα βγει σε περιοδεία σε όλες τις μεγάλες πόλεις, αφού δοθούν οι πρώτες παραστάσεις στο West End στο Λονδίνο.
Αφού ζήσει όσα έχει ανάγκη να ζήσει στην Αγγλία, θα ήθελε να επιστρέψει στην Κύπρο. Ονειρεύεται να ανοίξει μια σχολή, στην οποία θα διδάσκει μουσικό θέατρο. «Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να προηγηθεί η απαραίτητη παιδεία, ώστε να μάθει ο κόσμος τι είναι το μουσικό θέατρο, για να στείλουν ακολούθως τα παιδιά τους να το διδαχτούν. Διαπιστώνω ότι εξελισσόμαστε ως λαός, αλλά μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα ακόμη. Οι Κύπριοι έχουν τη δυνατότητα να δουν αξιόλογες παραστάσεις που παρουσιάζονται στην Κύπρο. Θα πρέπει να το επιδιώξουν, επειδή δυστυχώς, βλέπω συνεχώς τον ίδιο κόσμο να τις παρακολουθεί».





Ιούλιος 08