Λάκης Παπαδόπουλους: Παντού υπάρχει χρυσός

Oνειροπόλος, ευαίσθητος και χαρισματικός δημιουργός. Κουβαλώντας αρκετά χρόνια στο χώρο, αυθεντικός, ειλικρινής σε βαθμό επικινδυνότητας, είναι μια ανήσυχη, δημιουργική και πολυσυλλεκτική προσωπικότητα. Έχει δώσει εκπληκτικά τραγούδια σε άλλους καλλιτέχνες, ενώ, ως ερμηνευτής, χωρίς να έχει ιδεώδη φωνή, σε συνεπαίρνει. Δηλώνει συνομήλικος της κόρης της Βίσση, του αρέσει να παίζει με αταίριαστα πράγματα και όπως μας διαβεβαίωσε διαθέτει ακόμα μεγάλα αποθέματα μουσικής γραφής.

Από τον Φάνη Κρίγκο

Καταρχήν γιατί ασχολείσαι με τη μουσική;
- Γιατί δεν έχω τίποτα άλλο που να μου αρέσει! Οι γυναίκες μας τελείωσαν, τώρα μας έμεινε η μουσική.

Ε, μα πώς τελειώσανε;
- Γι’ αυτές γύρω μου μιλώ. Τις πέντε εκατομμύρια Ελληνίδες!

Τις υμνείς όμως στα τραγούδια σου.
- Βέβαια, το τραγούδι «έφυγε η γυναίκα μου από το σπίτι» είναι ένας ύμνος για τη
γυναίκα.

Το δυστύχημά σου όμως είναι πως επέστρεψε!
- Ναι, αυτό είναι γεγονός.

Με τη μουσική πόσα χρόνια ασχολείσαι;
- Αρκετά.

Πολλές συνεργασίες βλέπω.
- Πολλές συνεργασίες, αλλά είμαι και νέος!

Σίγουρα!
- Αφού μόλις τώρα καβαντάρισα τα σαράντα… (Γέλια). Μην γελάς! Καλά τότε θα σου πω την αλήθεια. Συμμαθητής της Βίσση ήμουνα!

Χα! Τώρα προδόθηκες.
- Της κόρης της Βίσση, εννοώ!

Μπλοφάρεις, ε; Δεν μου λες τώρα, αυτό το «Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ» πώς προέκυψε;
- Ένα αστείο ήταν, το βάλαμε εκεί κι έπιασε.

Διαδόθηκε ευρέως πάντως.
- Επειδή εκείνη την εποχή ο κόσμος της τέχνης ντρεπόταν να μειδιάσει, πόσο μάλλον να γελάσει. Είχαν όλα πολλή σοβαροφάνεια.

Τώρα γιατί δεν χρησιμοποιείς το ψευδώνυμο αυτό;
- Εγώ το θέλω, αλλά η εταιρεία λέει πως μεγάλωσα, έγινα ώριμο παιδί και πρέπει να βάζω το επώνυμό μου. Τελικά ως Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ έχω πετύχει περισσότερο από τον Παπαδόπουλο.

Μου προκαλεί αίσθηση που δεν φοβάσαι την επικόλληση της ταμπέλας. Έχεις συνεργαστεί με πολλούς ανθρώπους που φαινομενικά δείχνουν αταίριαστοι.
- Μου αρέσει να παίζω με αταίριαστα πράγματα, γιατί στο καθετί πάντα υπάρχει χρυσός.

Σε έχουν κακοχαρακτηρίσει για αυτό; - Λόγω πρότερου βίου με έχουν συνηθίσει έτσι. Πρότερος βίος, έντιμος ή ανέντιμος; - Και τα δύο. Αληθεύει πως στα δεκατρία σου ερωτεύτηκες μια κόκκινη ηλεκτρική κιθάρα; - Ναι, αυτό είναι γεγονός. Και αναγκάστηκες να δουλεύεις κρυφά από το σπίτι ως σερβιτόρος για να την αποκτήσεις; - Και αυτό γεγονός είναι. Αργότερα εργάστηκες ως μουσικός σε κρουαζιερόπλοιο. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; - Υπέροχη, η καλύτερη εμπειρία της ζωής μου. Για να το καταλάβεις πήγαινε κι εσύ μια κρουαζιέρα να δεις πώς περνούν εκεί οι μουσικοί. Δεν… ζαλιζόσουν; - Μερικές φορές, ναι. Πηγαίναμε και με μικρά κρουαζιερόπλοια, περνάγαμε και από ωκεανούς και αναγκαστικά όταν φας τη φουσκοθαλασσιά δεν μπορείς να τη γλιτώσεις. Αλλά είχε τόσες χαρές, που αυτά είναι λεπτομέρειες.

Ως καλλιτέχνη σε χαρακτηρίζει ένα σατιρικό στοιχείο, αλλά κι ένας ρομαντισμός. Πώς τα καταφέρνεις και τα συνδυάζεις αυτά;
- Ανάλογα με τη στιγμή μου βγαίνουνε όλα…

Αυτό το διάστημα τι κάνεις;
- Τώρα κάνω συναυλίες με τον Γιάννη Γιοκαρίνη και τον Γιώργο Καμινάρη σε όλη την Ελλάδα.

Ο τελευταίος δίσκος «Δεν έχω στιγμές» πώς τα πάει;
- Κοίταξε, υπάρχει μια δισκογραφική στασιμότητα το καλοκαίρι στην Ελλάδα, υπάρχει και πολλή πειρατεία. Γενικά είναι πεσμένα τα της δισκογραφίας και οι δίσκοι χάνουν λεφτά από το διαδίκτυο. Όπως πάνε έτσι τα πράγματα, κάποια στιγμή θα τελειώσει η ελληνική δισκογραφία.

Το τραγούδι «Κουρσάρος» που έγραψες εσύ και τραγούδησε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου το θεωρείς ορόσημο στην καριέρα σου;
- Το θεωρώ ορόσημο στην καριέρα του Βασίλη και στην καριέρα τη δική μου ως αφετηρία.

Έτυχε για κάποιο τραγούδι που έδωσες σε άλλον κι εκ των υστέρων διαπίστωσες πως έγινε επιτυχία, να πεις «κρίμα που δεν το είπα εγώ»;
- Όχι, όχι. Εμένα η φωνή μου είναι αυτή που είναι και ο κάθε ερμηνευτής το λέει διαφορετικά.

Αυτή η αντιπαράθεσή σου με τον στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο από πού πηγάζει; - Αυτοί οι συνθέτες σταματήσανε το ελαφρό τραγούδι κι έκαναν ένα πράγμα που μοιάζει με μπαλαντοειδές σταματώντας έτσι κάποια άλλα ακούσματα. Αυτό ξεκίνησε από τον Χατζηδάκι. Βέβαια, εκτός από τα αρνητικά υπάρχει και η θετική πλευρά αυτού που έκαναν. Κάπως έτσι είναι και η κόντρα διαφορετικών ειδών μουσικής. Ξεχωριστά από αυτό ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό τραγούδι και τον εκτιμώ προσωπικά και ως φίλο. Τον αγαπώ, τον τιμώ αλλά και του «τα χώνω»! Ο τελευταίος σου δίσκος τιτλοφορείται «Δεν έχω στιγμές». Τι θες να πεις με αυτό; - Δεν έχω στιγμές για κανένα, αλλά για εκεί που θέλω έχω πολλές στιγμές, δηλαδή βρίσκω χρόνο. Έτσι συμβαίνει με όλους μας πιστεύω. Κατά καιρούς διασκευάζεις τραγούδια... - Κάνω διασκευές επειδή μου άρεσαν τα τραγούδια και όχι για να επωφεληθώ από αυτά. Είναι άγνωστα τραγούδια που τα αγαπώ και τα κάνω με ένα τρόπο που δεν σηκώνονται οι νεκροί από τον τάφο να μου πουν δεν ντρέπεσαι αλήτη, σφετεριστή του τραγουδιού μου. Έγινε της μόδας και όλοι κάνουν διασκευές Πλέσσα και Ζαμπέτα. Υπάρχουν όμως και άλλοι πολύ καλοί από το ένδοξο παρελθόν της ελληνικής μουσικής.

Διακρίνω πως είσαι ένας άνθρωπος που εκφράζεις ελεύθερα αυτό που πιστεύεις αδιαφορώντας για τις πιθανές συνέπειες. Σου έχει στοιχίσει αυτό;
- Κατά καιρούς ναι, αλλά δεν πειράζει. Έχω πολλή επιμονή και πολλά αποθέματα μουσικής γραφής να δώσω που όλα ξεχνιούνται. Αν με έχουν σε μια δυσμένεια κάποιοι, όλα ξεχνιούνται μετά γιατί το να γράφεις κάποια τραγούδια καλά, είναι το εισιτήριο για τη συνέχεια. Θα συνεχίσω να γράφω για όσο είμαι καλά στην υγεία μου, ελπίζω για πολλά χρόνια ακόμα.

Η ελεύθερη έκφρασή σου δείχνει ότι είσαι αυθεντικός και σε μένα δημιουργεί μια θετική εικόνα, ότι έχω να κάνω με ένα άνθρωπο που δεν θα «κωλώσει» να πει αυτό που έχει κατά νου, να το παίξει δημοσιοσχεσάκιας.
- Από ευγένεια, από ντροπή, από συστολή, από πολιτισμό δεν βρίζω, αλλιώς θα έπρεπε να βρίζω πολλούς. Ξέρεις όμως κάτι, αυτός που δίνει πνευματικό έργο έχει υποχρέωση να λέει την άποψή του στον κόσμο.