Το συγκρότημα, που εδώ και πολλά χρόνια εξακολουθεί να «κυλάει» στα κανάλια του ελληνικού ροκ, συνεχίζει να κινείται… υπογείως. Για την πορεία του σχήματος και τη στάση του απέναντι στα πράγματα μας μιλά ο Γρηγόρης Κλιούμης.

Από τον Φάνη Κρίγκο

Πότε ξεκινήσατε να… κυλάτε;
- Το 1992 ως μια παρέα που έπαιζε μουσική και η πρώτη δισκογραφική μας παρουσία ήταν δύο χρόνια αργότερα με το δίσκο «Ο μάγος κοιτάζει την πόλη».

Αυτή η διακίνηση των νερών στο υπέδαφος με ένα μη ορατό, μη προβλεπτό τρόπο αναδύει στην επιφάνεια καθάρια ή βρώμικα νερά;
- Και τα δύο. Το κάλυψες το θέμα. Ή διαυγή θα είναι και θα πετάγονται από καμιά πηγή ή θα είναι μέχρι πετρέλαιο και οτιδήποτε άλλο, ή θα είναι υπόνομοι.

Που στο πέρασμα τους παρασύρουν και διάφορες εξωγενείς ουσίες;
- Και τις αφομοιώνουν…

Με ποιο σκεπτικό έχετε κατά καιρούς μελοποιήσει ποιητές όπως οι Καρυωτάκης, Παλαμάς, Γρυπάρης, Μπόρχες;
- Θέλαμε να δώσουμε αυτό το στίγμα μέσα από ποιητές που εκπροσωπούν διαφορετικά ρεύματα και διαφορετικές σχολές.

Στη συνέχεια του έργου σας συντείνει και η αγάπη του κόσμου αντιλαμβάνομαι…
- Βέβαια. Ίσως να μην είχαμε καταφέρει να συνεχίσουμε αν δεν την είχαμε εισπράξει από τον κόσμο. Είναι τροφή.

Πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο είναι να συνυπάρξει ένα πρόσωπο σε μια ομάδα όπως ένα συγκρότημα δεδομένης της διαφορετικής μουσικής κουλτούρας, των διαφορετικών ιδεών, αντιλήψεων και φιλοσοφίας που ο καθένας φέρει;
- Είναι πρόβλημα αλλά είναι κι ένα μεγάλο συν, ένα ατού σε αυτή την κατάσταση γιατί μπορείς να μάθεις μόνο από ανθρώπους που έχουν να πουν διαφορετικά πράγματα από εσένα. Η λειτουργία της ομάδας για μας είναι το ουσιώδες, κάτι σαν group therapy.

Με την πάροδο του χρόνου επήλθαν και αλλαγές προσώπων στο σχήμα, προσθέσεις και αφαιρέσεις μελών…
- Οι οποίες ευτυχώς μέχρι τώρα έγιναν χωρίς προβλήματα. Συνέβαινε φυσικά όπως σε μια παρέα που αλλάζει γειτονιά, που έρχονται καινούριοι, που παντρεύονται και φεύγουν οι παλιοί. Υπάρχει μια ειλικρίνεια εδώ. Δηλαδή ό,τι συμβαίνει στο συγκρότημα συμβαίνει και στη ζωή.

Τα τελευταία χρόνια το δυναμικό του συγκροτήματος καταστάλαξε;
- Πάντα αυτό το σχήμα κατασταλαγμένο ένιωθε. Δηλαδή πάντα νιώθουμε πως το σχήμα που υπάρχει τώρα είναι εξαιρετικό αλλά η ζωή τα φέρνει περίεργα καμιά φορά. Οι πορείες των ανθρώπων αλλάζουν. Το τωρινό σχήμα, για μένα που είμαι και ο πιο παλιός, είναι το καλύτερο, το πιο ώριμο με τις μεγαλύτερες δυνατότητες αφού είναι τώρα τριάμισι χρόνια μαζί.

Πώς αντιμετωπίζετε τα πράγματα που συμβαίνουν τελευταία; Αυτή την έξαρση του life style, την εξάρτηση από την τηλεόραση, την αποχαύνωση;
- Ώρες ώρες μας ενοχλεί, όπως και τους περισσότερους πιστεύω, αλλά η άποψή μας είναι «ζήσε και άσε τους άλλους να ζήσουν». Δηλαδή δεν μας αφορά στην πραγματικότητα, δεν έχει να μας προσφέρει τίποτα, δεν έχουμε προφανώς να του προσφέρουμε τίποτα όλου αυτού του συστήματος. Μας δυσκολεύει γιατί μας χαλάει την αισθητική, αλλά ο καθένας πρέπει να κάνει ό,τι θέλει για να μαθαίνει από τα λάθη του και να προχωράει.

Σήμερα για να ξεχωρίσει κανείς χρειάζονται ακρότητες;
- Η δικιά μας άποψη είναι ότι δεν χρειάζεται να ξεχωρίσει ένας άνθρωπος για κανένα λόγο. Εκείνο που χρειάζεται για να ξεχωρίσει είναι το έργο του. Εμείς δεν θέλουμε να μας αναγνωρίζουν στο δρόμο. Εκείνο που ζητούμε είναι να πουν κάτι τα τραγούδια μας στον κόσμο. Δεν είμαστε οπαδοί της επίδειξης.

Ο ροκ στίχος με τι πρέπει να καταπιάνεται;
- Με τα πάντα. Γι’ αυτά που θέλει να πει ο δημιουργός. Δεν πιστεύουμε στις ταμπέλες. Η ροκ μουσική έχει στιχουργήσει τα πάντα, από το ελαφρύ και το ανώδυνο μέχρι το πιο πολιτικό κι εσωτερικό θέμα. Οι στίχοι για μας πρέπει να έχουν ένα γλωσσικό επίπεδο και μια αλήθεια. Από ’κει και πέρα η θεματική τους μπορεί να είναι η οποιαδήποτε, αυτό που απασχολεί τον δημιουργό.

Το 1996 είχατε δώσει ένα ζωντανό δίσκο με τίτλο «Live στο Θέατρο Βράχων». Δεν πιστεύεις πως ήταν κάπως πρώιμο να γίνει αυτό;
- Ναι, ήταν πολύ νωρίς. Αλλά τώρα που έχουν περάσει τα χρόνια είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που την κάναμε, γιατί εκείνο το σχήμα ήταν πάρα πολύ σημαδιακό για το συγκρότημα. Κι έπρεπε να μείνει ο τρόπος που παίζαμε τότε. Κάποια στιγμή θα βγάλουμε κι έναν άλλο ζωντανό δίσκο. Στην ιστορία ενός σχήματος είναι πολύ σημαντικός ο τρόπος που παίζει στις ζωντανές εμφανίσεις και πρέπει να καταγράφεται.

Την ίδια χρονιά καταγράφεται μια σημαντική απώλεια για τα Υπόγεια Ρεύματα. Ο αδόκητος χαμός του ντράμερ Βασίλη Κούση σε τροχαίο δυστύχημα. Πόσο σας επηρέασε αυτό;
- Τρομακτικά…

Κάτι που συντέλεσε και σε μια μουσική απραξία για το συγκρότημα.
- Να σου πω την αλήθεια δεν με ενδιαφέρει καθόλου το συγκρότημα σε σχέση με το χαμό του Βασίλη. Ήταν πράγματα που επηρέασαν τις ζωές μας πολύ πιο δυνατά από ό,τι μπορεί να τις επηρεάσει ένα συγκρότημα.