«Η ιδέα για τη συγγραφή και κυκλοφορία ενός βιβλίου, σιγόβραζε στο υποσυνείδητό μου για χρόνια», μας είπε ο Ψυχολόγος Αντρέας Ιωάννου, συγγραφέας του βιβλίου ‘Αποτυπώματα Ψυχής’. «Εκκολάφθηκε την κατάλληλη στιγμή, όταν είχαν ωριμάσει μέσα μου πολλά πράγματα». Το αποκορύφωμα για την απόφασή του, στάθηκε η περιπέτεια μιας κοπέλας, της Χριστίνας, η οποία έχασε τη ζωή της σε τροχαίο δυστύχημα που έγινε τον Ιούνιο 2007 στις 4 τα ξημερώματα στη λεωφόρο Μακαρίου στη Λευκωσία. «Την είδα πρώτη φορά, όταν βρισκόταν στην εντατική, είκοσι τέσσερις ώρες πριν πεθάνει… Αυτό το γεγονός με είχε συνταράξει… Μετά από λίγες μέρες, σαν να μου ήρθε μια ξαφνική έμπνευση, ξεκίνησα να γράφω. Όσα ήθελα να γράψω σε ένα βιβλίο, άρχισαν να αναδύονται και να καταγράφονται σε ένα λευκό χαρτί…».

Από την Άντρη Τσαβέλλα

«Όταν προσφέρεις στους ανθρώπους, γίνεσαι περισσότερο άνθρωπος»
Η επαγγελματική του εμπειρία και τα προσωπικά του βιώματα, του δίνουν το δικαίωμα να διαψεύσει με σιγουριά την εντύπωση ότι ‘οι άντρες δεν κλαίνε’. «Μπορώ με απόλυτη άνεση να σχολιάσω και να πω ότι ‘οι άντρες που δεν κλαίνε, δεν είναι άντρες. Έχουν αποκτηνωθεί’. Είναι μια ανάγκη που υπάρχει στον άνθρωπο και ο άντρας που δεν κλαίει, απλώς την καταπιέζει, προβάλλοντας ένα ψεύτικο πρόσωπο, αυτό του σκληρού. Μα, κάποιος που είναι ευαίσθητος, δεν σημαίνει ότι είναι αδύναμος. Δεν είναι αδυναμία η ευαισθησία. Ο όρος ευαισθησία έχει παρερμηνευθεί στις μέρες μας. Αντιθέτως, η ευαισθησία, είναι τεράστια δύναμη. Αν είσαι ευαίσθητος κι ευαισθητοποιημένος σε πολλά θέματα, τότε θα κάνεις πολλές αλλαγές και μέσα σου και γύρω σου για να γίνει καλύτερος και ο κόσμος. Αν είσαι σκληρός κι εμμένεις σε κάποιες θέσεις και δεν σε ενδιαφέρει ο πόνος των συνανθρώπων σου, δεν θα μπορέσεις να προσφέρεις. Να μην ξεχνάμε, πως όταν προσφέρεις στους ανθρώπους, γίνεσαι περισσότερο άνθρωπος».

«Η ευτυχία είναι στα μικρά καθημερινά πράγματα, τα οποία προσπερνάμε»
Το βιβλίο ‘Αποτυπώματα Ψυχής’, αναφέρεται στην ψυχολογία της καθημερινή ζωής, καλύπτοντας μεγάλη ποικιλία θεμάτων. Επίκεντρο του βιβλίου είναι η ευτυχία, την οποία μπορούμε να βρούμε σε μικρά, καθημερινά πράγματα, τα οποία δυστυχώς προσπερνάμε. «Σκοπός του βιβλίου δεν είναι να επιμορφώσει, αλλά να προβληματίσει και να συγκινήσει ωφέλιμα τον αναγνώστη, ώστε να ψάξει τα γιατί της ζωής του. Να βρει με ποιους τρόπους μπορεί να είναι πιο υγιής ψυχοσωματικά, πιο χαρούμενος, πώς να κάνει τις σωστές επιλογές για τη ζωή του και πώς να υλοποιήσει ξεχασμένα όνειρά του, επειδή η ζωή δεν είναι ατέλειωτη, αλλά σύντομη. Σε τελική ανάλυση, ο στόχος του βιβλίου, είναι να δείξει στους ανθρώπους πώς να αποκτήσουν μια ποιοτική ζωή και να γίνουν ευτυχισμένοι».
Ακούγοντάς τον να τονίζει με έμφαση το νόημα του βιβλίου, εύλογα γεννιέται η απορία κατά πόσο ο ίδιος εφαρμόζει στη ζωή του αυτά τα μικρά μυστικά ευτυχίας: «Σε μεγάλο βαθμό, ναι. Όταν… ξαναδιαβάσω το βιβλίο, θα προσπαθήσω κι εγώ να κάνω πράξη, όσα λέει!».

Μετά τα ‘Αποτυπώματα Ψυχής’, ‘Το ημερολόγιο ενός κατά φαντασία τρελού’ Παρόλο που στη διαδρομή της προετοιμασίας του πρώτου του βιβλίου συνάντησε αρκετές δυσκολίες, εντούτοις, όχι μόνο δεν τα παρατά, αλλά ταυτόχρονα με τη συγγραφή του παρθενικού του συγγραφικού αποτυπώματος, συγκέντρωσε αρκετό υλικό, ώστε να εκδώσει σύντομα και το δεύτερο βιβλίο του, με τίτλο ‘Το ημερολόγιο ενός κατά φαντασία τρελού’. Ο συγγραφέας, λέει σχετικά: «Είναι συμπλήρωμα του πρώτου βιβλίου, με τη διαφορά ότι είναι η αντίπερα όχθη. Αντιμετωπίζει με καυστικότητα τα θέματα της εποχής κι εκφράζει αιχμηρές απόψεις, χωρίς να φορά μάσκες και να έχει ενδοιασμούς». Όπως καταλαβαίνετε, τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους και ο συγγραφέας δεν φοβάται τίποτα και κανέναν. Άρα, λοιπόν, τώρα δικαιολογείται απόλυτα και ο τίτλος, αφού μόνο ένας τρελός, έστω και κατά φαντασία, θα μπορούσε να μην μασάει τα λόγια του. «Το σωστό θα ήταν να λειτουργούν με αυτό τον τρόπο όλοι οι άνθρωποι», διευκρινίζει ο Αντρέας Ιωάννου. «Δυστυχώς, όμως, οι άνθρωποι φοράνε ένα σωρό μάσκες, είτε στη δουλειά, είτε στη σχέση, είτε στην οικογένεια και δεν εκφράζουν τον πραγματικό τους εαυτό».

Ο Αντρέας Ιωάννου, γράφει για τη Χριστίνα, στο βιβλίο του «Αποτυπώματα ψυχής»…
«...Ξέρω τι σημαίνει θάνατος και απώλεια αγαπημένων προσώπων. Το έχω ζήσει πολλές φορές. Έτσι γνώρισα και τη Χριστίνα, είκοσι τέσσερις ώρες πριν πετάξει για πάντα προς τους ουρανούς. Ήταν ένα ζεστό απόγευμα, όταν ξαφνικά κτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η Αννίτα η αδελφή μου. ‘Αντρέα μου, η Χριστίνα είχε τροχαίο και βρίσκεται στο νοσοκομείο. Θέλω να έρθεις’. Χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω, βρέθηκα στο θάλαμο εντατικής παρακολούθησης του Γενικού Νοσοκομείου. Η Χριστίνα βρισκόταν σε κώμα. Τα μάτια της ήταν κλειστά, αλλά ήξερα ότι με έβλεπε. Ήταν ευτυχισμένη... Χαμογελούσε...
Αυτή η γλυκιά φοιτήτρια της Νοσηλευτικής, με μια τσάντα γεμάτη, όχι από βιβλία, αλλά όνειρα. Και το μεγαλύτερό της όνειρο απ’ όλα, ήταν να απαλύνει τον πόνο των συνανθρώπων της με ένα άγγιγμα. Όμως, δεν πρόλαβε. Δεν χρειάζεται να είσαι Ψυχολόγος για να καταλάβεις κάποιον που ετοιμάζεται να πετάξει για τον παράδεισο. Ήταν μάταιες οι προσπάθειές μου με τηλεπαθητικά μηνύματα για να την πείσω να μείνει... Ήταν σαν να την άκουσα να μου έλεγε ‘και που ήρθες τι έγινε; Εγώ φεύγω Αντρέα. Είμαι έτοιμη και χαρούμενη. Θα σε δω στον παράδεισο’. Έπιασα τον εαυτό μου να ψιθύριζε κάτι σαν... ‘εσύ ξέρεις καλύτερα, Χριστίνα, ...στο επανιδείν…’ Βγήκα από το θάλαμο και προχώρησα στην έξοδο. Για μια στιγμή ένιωσα

ότι δίπλα μου, γύρω μου, ήταν όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα που έχασα. Ανοιγόκλεισα τα μάτια για να δω καλύτερα... Ναι! Ήταν όλοι τους εκεί. Τους είδα... Ένα δάκρυ κύλησε βιαστικά και μου έκαιγε το μάγουλο. Ένιωσα ξαφνικά ένα γνώριμο πόνο στο στήθος. Η ψυχή μου έσταζε αίμα και οι πληγές μου άρχισαν πάλι να αιμορραγούν... να αιμορραγούν ακατάσχετα»…

Απόσπασμα από το βιβλίο «Αποτυπώματα ψυχής»
«Ξέρω τι σημαίνει να παρευρίσκεσαι στην κηδεία της γυναίκας που αγάπησες περισσότερο και από την ίδιά σου τη ζωή... Το έχω ζήσει...
Όταν χάνεις για πάντα ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, τον πρώτο καιρό προσπαθείς να φυλάξεις και να διατηρήσεις οτιδήποτε προσωπικό του αντικείμενο. Και το κάνεις αυτό διότι πιστεύεις ότι ο άνθρωπός σου ζει μέσα από τα πράγματα που άγγιξε και χρησιμοποίησε.
Αυτό είχα κάνει κι εγώ για τη γυναίκα που κάποτε γνώρισα, που αγάπησα και που τελικά έχασα για πάντα.
Στην πορεία, όμως, ένιωθα ότι ο πόνος της απώλειας δεν έλεγε να καταλαγιάσει κι έτσι αποφάσισα να ξεφορτωθώ όλα αυτά τα πράγματα, ελπίζοντας ότι το μαρτύριο της νοσταλγίας θα γινόταν πιο ανώδυνο.
Πράγματι, σιγά-σιγά άρχισα να νιώθω καλύτερα. Το μοναδικό, όμως, αντικείμενο που κράτησα, ήταν μια πλαστική μπάλα θαλάσσης. Με κανένα τρόπο δεν μπορούσα να την αποχωριστώ για τον εξής περίεργο λόγο: Είχε φουσκώσει η ίδια αυτή την μπάλα όταν πήγαμε μαζί στην παραλία. Ένιωθα ότι η ανάσα της ήταν μέσα σ’ αυτή την μπάλα και πίστευα ότι με κάποιο παράξενο τρόπο ζει μέσα από αυτή την ανάσα!!!
Είναι απίστευτο μερικές φορές το πώς η ζωή μας παίζει αυτά τα άγρια παιγνίδια... Παιγνίδια που δεν μπορείς να τηρήσεις τους κανόνες, επειδή απλά δεν τους γνωρίζεις. Παιγνίδια που δέχεσαι έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα, ενώ ταυτόχρονα γνωρίζεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτε για να το αλλάξεις. Παιγνίδια του μυαλού... παιγνίδια ζωής... πέστα όπως θες...

Σύντομα αλλά… σοφά από το βιβλίο «Αποτυπώματα ψυχής»! By Αντρέας Ιωάννου!
«Η γυναίκα κερατώνει, συνήθως, όταν νιώθει δυστυχισμένη. Ο άντρας κερατώνει έτσι κι αλλιώς...»

«Ο ιδρώτας είναι το δάκρυ της ψυχής...»

«Μην επιτρέψεις σε κανέναν να σε σύρει τόσο χαμηλά, έτσι ώστε να σε κάνει να τον μισήσεις...»

«Δεν παθαίνεις έλκος από αυτά που τρως, αλλά από αυτά που σε τρώνε...»

«Ό,τι αξίζει, δεν πονάει μόνο και δεν είναι μόνο δύσκολο, είναι και... ανεπανάληπτα απολαυστικό…»

«Ό,τι δεν σε σκοτώνει, δεν σε κάνει πιο δυνατό, αλλά πιο ιδιόρρυθμο. Ίσως μερικές φορές κι επικίνδυνα ιδιόρρυθμο…»

«Κάθε πρωί ξημερώνει μια καινούρια μέρα για μια νέα αρχή...»

«Γερνάς και πεθαίνεις, όχι όταν είσαι εκατό χρονών και βαριά άρρωστος, αλλά όταν σταματήσεις να ονειρεύεσαι…»

«Αν πετύχεις κάτι μια φορά, μπορείς να το κάνεις ξανά και ξανά, εκατομμύρια φορές…»

«Ξέρω τι σημαίνει να κλαις και να νιώθεις ότι τα μάτια σου στάζουν αίμα αντί δάκρυα… Το έχω ζήσει…»