Εθνική Φρουρά, μονόδρομος προς την παράνοια:

Tα στρατευμένα νιάτα που πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΨΥΧΡΗΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ

Όπως επιβάλλει η κυπριακή νομοθεσία, όταν τα αγόρια ενηλικιώνονται ή έχουν συμπληρώσει τις υποχρεώσεις τους ως μαθητές, οφείλουν να καταταγούν στο στρατό. Οι Κύπριοι άντρες, άνω των δεκαοκτώ, είναι υποχρεωμένοι να υπηρετήσουν την πατρίδα, για περίπου δύο χρόνια και να εκπαιδευτούν όσο το δυνατό καλύτερα για να αντιμετωπίσουν ενδεχόμενο εξωτερικό κίνδυνο. Όμως, τα δεδομένα αλλάζουν άρδην, όταν στις τάξεις της Ε.Φ. υπάρχουν ορισμένοι αξιωματικοί, οι οποίοι αποκτώντας κάποια εξουσία, πιστεύουν ότι έφτασαν στο αποκορύφωμα της ζωής τους. Οι συνέπειες είναι τραγικές, καθώς ασκούν ακατάπαυστη εξουσία στους φαντάρους, με αποτέλεσμα να τους προσβάλλουν και να τους κάνουν ψυχολογικό πόλεμο. Πολλοί εθνοφρουροί αποτελούν τρανταχτά παραδείγματα αυτής της αλόγιστης εκμετάλλευσης. Μία από τις περιπτώσεις στρατιωτών που παρουσιάζουμε στη συνέχεια, κατέληξε στο νοσοκομείο με σοβαρά προβλήματα υγείας, ένας άλλος στρατιώτης βρίσκεται στα πρόθυρα ψυχολογικής κατάρρευσης, ενώ κάποιος τρίτος έθεσε τέρμα στη ζωή του…

Aπό τον Μάριο Ιωάννου

 
 
Ενώ ο Πέτρος μεταφερόταν εσπευσμένα στο στρατιωτικό νοσοκομείο κι έπειτα στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, οι λοχαγοί του συνέχιζαν να έχουν την ίδια καχύποπτη και αδιάφορη στάση.
  

Ο στρατιώτης που υποφέρει και οι διαγνώσεις των τσαρλατάνων
Ο Πέτρος ήταν ένα παιδί δεκαεννιά χρονών και βρισκόταν ήδη στο δέκατο όγδοο μήνα της θητείας του, ενώ του απέμεναν λιγότερο από εφτά μήνες για να τελειώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Ένας άνθρωπος γεμάτος όνειρα και φιλοδοξίες, καταλήγει να περάσει το τελευταίο μέρος της θητείας του, όσο πιο επώδυνα γίνεται. Η ειδοποίηση για τη μετάθεσή του, τον φέρνει να επιστρέφει στο τάγμα που υπηρετούσε στις αρχές της στρατιωτικής του ζωής και από το οποίο είχε αποκομίσει τις ωραιότερες αναμνήσεις. Εντούτοις, οι ανώτεροί του θέλησαν να του καταστρέψουν κάθε καλή εμπειρία και να του κάνουν τη ζωή κόλαση, με αποτέλεσμα να μισήσει μια για πάντα το στρατό. Ο Πέτρος υπέφερε από φριχτούς πόνους στη μέση, στις αρθρώσεις και ιδιαίτερα στα πόδια. Ο άτυχος νεαρός έφτασε να κουτσαίνει, ενώ δεν μπορούσε να κρατήσει καν το όπλο, αφού οι αρθρώσεις του ήταν φουσκωμένες και σχεδόν παραλυμένες. Αν και περήφανος, εξέφραζε κάποτε τις ενοχλήσεις του στους υπόλοιπους στρατιώτες, οι οποίοι τον έβλεπαν να υποφέρει και τον βοηθούσαν όσο μπορούσαν. Βέβαια, υπήρχε και η μειονότητα, που θεωρούσε ότι υποκρινόταν για να παίρνει εξόδους. Όταν ο στρατιώτης ανέφερε την επιθυμία του να επισκεφτεί τη γιατρό του Συντάγματος, εκείνη ως …«λαμπρή» επιστήμονας διέγνωσε ότι απλώς είχε μικρές φλεγμονές στα πόδια, ενώ του συνέστησε αντιφλεγμονώδεις αλοιφές και μια μόλις μέρα άδεια. Στη συνέχεια παραπέμφθηκε στη γιατρό της μεραρχίας, η οποία σαν …τέρας της ιατρικής επιστήμης, αποφάσισε ότι τα πόδια του ήταν… παραμορφωμένα και γι’ αυτό πρήζονται. Άκουσον, άκουσον!


Οι καμπάνες πάνε σύννεφο
Επειδή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι με το σύστημα που επικρατεί, δεν θα μπορούσε να πάρει άδεια από το γιατρό, ο τότε ασθενής αποφάσισε να κάνει χρήση της κανονικής του άδειας. Με την επιστροφή του στη μονάδα, οι λοχαγοί του τον έβλεπαν να βασανίζεται και δεν έκαναν απολύτως τίποτα, γιατί πίστευαν ότι ο Πέτρος είχε απώτερο στόχο να αποσπάσει αναρρωτικές άδειες. Για αντάλλαγμα, μέσα σε δύο μόνο μέρες, του επέβαλαν είκοσι μέρες φυλακή, για λόγους που ούτε εκείνοι θεωρούσαν σοβαρούς. Πέντε γιατί οι τουαλέτες είχαν σκουριάσει από το χρόνο -λες και ο Πέτρος όφειλε να φέρει οξύ για να τις τρίψει-, πέντε γιατί υπήρχαν εδώ και μήνες αποτσίγαρα στο φυλάκιο -ενώ ο Πέτρος δεν κάπνιζε. Ακόμα πέντε γιατί ακουμπούσε στο σκαμπό της σκοπιάς -αφού δεν έπαιρνε τα πόδια του από τους πόνους- και τέλος, πέντε γιατί ύψωσε τάχα τον τόνο της φωνής του στον υποδιοικητή του λόχου. Στην ουσία, το μόνο που έκανε ήταν να εξηγήσει πολύ ευγενικά σ’ αυτό το στενόμυαλο άτομο, τον λόγο που καθόταν. Μάλιστα, οι ίδιοι αξιωματικοί, με όλο το θράσος και την κακία που τους διέκριναν, έκαναν κακεντρεχή σχόλια στον οπλίτη, του τύπου «Νευριάζω όταν σε βλέπω να κουτσαίνεις» ή «Σταμάτα να μας κοροϊδεύεις ότι πονάς και περπατάς έτσι».

Μεταφορά στο νοσοκομείο και οι άλλοι το χαβά τους
Μερικούς μήνες αργότερα, έκαναν την εμφάνισή τους κάποιες πληγές, οι οποίες έσπασαν στα πόδια του ταλαιπωρημένου εθνοφρουρού, με αποτέλεσμα να αιμορραγεί και να κινδυνεύει από περαιτέρω μόλυνση. Συνεπώς, ο Πέτρος μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο στρατιωτικό νοσοκομείο κι έπειτα στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, ενώ οι λοχαγοί του συνέχιζαν να έχουν την ίδια καχύποπτη και αδιάφορη στάση. Παράλληλα, ο Πέτρος παραπονιόταν για αιματηρές διάρροιες, ενώ είχε υψηλό πυρετό και τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης και σίδηρου στον οργανισμό του ήταν αρκετά χαμηλά. Μετά από αρκετές επώδυνες εξετάσεις και τρεις βιοψίες, οι γιατροί αποφάσισαν ότι ο ασθενής πάσχει από ελκώδη κολίτιδα. Όπως μάθαμε από τον παθόντα, οι συνηθέστερες αιτίες εμφάνισης της ασθένειας είναι το άγχος και η ψυχολογική πίεση, ενώ οι φλεγμονές στις αρθρώσεις, οι πληγές (πυοδέρματα) και η κακή λειτουργία των εντέρων είναι συνέπειες αυτής. Φυσικά, οι ανώτεροι αξιωματικοί του στρατιώτη δεν έκαναν τον κόπο να τον επισκεφτούν στο κρεβάτι του πόνου, όπου ήταν κατάκοιτος. Με τι μούτρα, με τι θάρρος να το πράξουν, άλλωστε; Φαίνεται, τα μόνα που είχαν απομείνει μέσα τους διάχυτα, ήταν το θράσος και η απανθρωπιά. Έτσι, τόλμησαν για το τυπικό, να ευχηθούν περαστικά στη μητέρα του Πέτρου, για το παιδί της, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι έφερε και ο γιος της μερίδιο ευθύνης για τα συμβάντα. Ναι, έφερε ευθύνη, που δεν τους έκραξε επωνύμως σε όλα τα Μέσα Ενημέρωσης, καθώς φοβόταν για τις επιπτώσεις. Οπωσδήποτε, ούτε φιλότιμο, ούτε ενοχές είχαν οι δύο κύριοι, αφού για να τα διαθέτεις αυτά, πρέπει να είσαι άνθρωπος με συνείδηση.


 
Όλοι κατάλαβαν ότι το παλικάρι υπέφερε από την πίεση που ασκούσαν σε εκείνο, τόσο οι αξιωματικοί, όσο και οι παλιοί στρατιώτες.
  

Μοναδική διέξοδος η αυτοκτονία;
Ένα τραγικό συμβάν, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη το 2007, ήταν η αυτοκτονία νεοσύλλεκτου εθνοφρουρού, εν ώρα υπηρεσίας. Ο στρατιώτης έβαλε τέλος στη ζωή του, τη στιγμή που εκτελούσε καθήκοντα σκοπού, λόγω του ψυχολογικού πολέμου που δεχόταν από τους ανωτέρους του. Ο δεκαοκτάχρονος εξέφραζε συχνά-πυκνά μερικά παράπονα στην οικογένειά του, αλλά και στην κοπέλα του, για την κακή μεταχείριση που είχε υποστεί. Φυσικά, δεν ήθελε να γίνει φορτικός και να στεναχωρεί τους δικούς του συνεχώς, αλλά όλοι κατάλαβαν ότι το παλικάρι υπέφερε από την πίεση που ασκούσαν σε εκείνο, τόσο οι αξιωματικοί, όσο και οι παλιοί στρατιώτες. Μέχρι πρότινος πιστεύαμε ότι είναι εξωπραγματικό φαινόμενο να προέλθει η αυτοκτονία λόγω της στρατιωτικής καταπίεσης, αλλά κανείς δεν μπορεί να ξέρει την απελπισία που ένιωθε ο άτυχος νεαρός.

 
Αντί να τιμήσουν τον στρατιώτη για την αυτοθυσία του -που προκειμένου να γλιτώσει τους άλλους έβαλε το χέρι του πίσω από το κλείστρο για να δεχτεί ο ίδιος το χτύπημα από το βλήμα- οι αξιωματικοί του δημιούργησαν θέμα για υπέρβαση στην αναρρωτική του άδεια.
  

Εκτέλεση διαταγής και αυτοθυσία
Ένα άλλο σοβαρό περιστατικό, το οποίο συνέβη στην ίδια μεραρχία πεζικού, αποσιωπήθηκε όσο το δυνατόν καλύτερα. Σε προγραμματισμένη βολή των τεθωρακισμένων όπλων-σωμάτων, ο αξιωματικός βολής διέταξε, όπως ένας οπλίτης με την ειδικότητα του οδηγού αναλάβει το ρόλο του γεμιστή. Μη μπορώντας να αρνηθεί τη διαταγή κι επειδή δεν υπήρχαν άλλα άτομα με τη συγκεκριμένη ειδικότητα, ο στρατιώτης θέλησε να πάρει μέρος στη βολή για την έκρηξη άρματος. Όμως, όταν υπήρξε κάποια εμπλοκή και το βλήμα έφυγε από τη θέση του, ο φαντάρος αποφάσισε να τοποθετήσει το χέρι του πίσω από το κλείστρο και να δεχτεί το χτύπημα από το βλήμα, προκειμένου να γλιτώσει τους υπόλοιπους. Λόγω της δύναμης με την οποία χτυπήθηκε, έφτασε να αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα στους τένοντες του χεριού του, για αρκετό χρονικό διάστημα. Έπειτα, αντί να τιμήσουν τον στρατιώτη για την αυτοθυσία του, οι αξιωματικοί κατέληξαν να του δημιουργήσουν θέμα λίγο πριν την απόλυσή του, λόγω της δικαιολογημένης υπέρβασης που είχε κάνει στην αναρρωτική του άδεια.

 
Τη μέρα που θα συμμετείχε στις παγκύπριες εξετάσεις, ενώ ήταν αδειούχος, ένα τηλεφώνημα που δέχτηκε, του ζητούσε να επιστρέψει αμέσως στο τάγμα. Όχι μόνο επέστρεψε και θυσίασε τα όνειρά του, αλλά δέχτηκε και δεκαήμερη φυλάκιση.
  





Η Εθνική Φρουρά που κόβει τα φτερά
Ένας δεκαεννιάχρονος εθνοφρουρός, ο οποίος μετρούσε μερικούς μήνες για να πάρει το πολυπόθητο χαρτί της απόλυσής του, αποφάσισε να ξαναδοκιμάσει τις δυνατότητές του στις παγκύπριες εξετάσεις. Επειδή θεωρούσε ότι δεν τον ικανοποιούσε η θέση που είχε εξασφαλίσει, ένιωσε την ανάγκη να συμμετάσχει και στις φετινές εξετάσεις, υποβάλλοντας αίτηση και λαμβάνοντας τις απαραίτητες άδειες κι εγκρίσεις από τη μονάδα του. Λίγο πριν ο στρατιώτης δώσει το τελευταίο του μάθημα, οι ανώτεροί του θέλησαν να ανατρέψουν τα σχέδιά του. Εντελώς ξαφνικά κι ενώ ήταν αδειούχος, δέχτηκε κάποιο τηλεφώνημα από το τάγμα του, που τον ειδοποιούσε να επιστρέψει. Αν και προσπάθησε να τους εξηγήσει ευγενικά ότι είναι κρίμα να εγκαταλείψει την προσπάθεια και τους κόπους τόσων μηνών, εκείνοι ήταν ανένδοτοι. Μάλιστα, δεν δίστασαν να τον τιμωρήσουν με δεκαήμερη φυλάκιση, επειδή αρνήθηκε να εκτελέσει τη διαταγή. Κάθε άλλο, αφού ο οπλίτης επέστρεψε το συντομότερο δυνατό, αφήνοντας πίσω του όλα τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του. Η τραγική συνέπεια όλης αυτής της κατάστασης ήταν ο νεαρός να πάθει κρίση και να βρίσκεται στα πρόθυρα ψυχολογικής κατάρρευσης. Οι υπόλοιποι στρατιώτες, οι οποίοι αντιλήφθηκαν ότι ο φίλος τους δεν αντιδρούσε καθόλου φυσιολογικά, μιλούσε σπάνια, ήταν στεναχωρημένος, αντικοινωνικός και χωρίς ενέργεια, ανέφεραν στο διοικητή το γεγονός. Όπως ήταν αναμενόμενο, αποφάσισε ότι ο νέος έπρεπε να επισκεφθεί τον ψυχίατρο του στρατιωτικού νοσοκομείου για να του δοθούν αρκετές άδειες. Παρόλα αυτά, το Σεπτέμβριο θα λήξει η άδειά του, της οποίας έκανε υπέρβαση και οι ιθύνοντες της μονάδας απαιτούν να επιστρέψει για να υπηρετήσει τους υπόλοιπους δύο μήνες της θητείας του. Πώς τολμούν, άραγε; Αφού κατέληξε να γίνει ψυχολογικό ράκος, τι άλλο έχει να προσφέρει στην πατρίδα;

Και αυτά είναι μόνο μερικά περιστατικά…
Έχουμε αναφέρει μόνο μερικά από τα αδιανόητα περιστατικά που συμβαίνουν στην Εθνική Φρουρά, αλλά φαίνεται ότι ο κατάλογος είναι μακρύς. Ίσως, υπάρχουν πολλά άλλα συμβάντα, που δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας, καθώς μένουν καλά κρυμμένα από τους υπαίτιους. Βέβαια, μπορεί να τα κρύβουν και τα ίδια τα θύματα, φοβούμενα τις συνέπειες της αποκάλυψής τους. Δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε καθόλου για τις ραγδαίως αυξανόμενες απαλλαγές των νεοσυλλέκτων, όταν υπάρχουν τέτοιες συμπεριφορές. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι, αν πρέπει οι φρουροί της πατρίδας μας να υφίστανται όλη αυτή την εκμετάλλευση από τους ανωτέρους τους και αν αξίζει να αποκτήσουν σοβαρά προβλήματα για την υπόλοιπη ζωή τους. Σαφώς, αυτό που θα ’πρεπε να γίνει είναι να απονεμηθεί δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν παραδειγματικά όλοι οι υπεύθυνοι, ούτως ώστε να μην επαναληφθούν γεγονότα όπως αυτά. Αλλά, επειδή ζούμε σε μια χώρα, όπου η διαφθορά και η κατάχρηση εξουσίας -σχεδόν πάντα- μένουν ατιμώρητες, θα συνεχίσουν να υπάρχουν.


 

Ιούλιος 08